zaterdag 28 augustus 2010

Keith Richards

Mijn held, mijn idool of all times is Keith Richards! Natuurlijk ben ik ook groot fan van the Rolling Stones, dat bewijst mijn verzameling lp's en de 8 boeken in de kast. Mijn eerste boek over the Stones is geschreven door ene Tony Sanchez. Tony beschreef zichzelf als een goede vriend die soms voor wat drugs zorgde maar eerder was het andersom, aldus Keith. De feiten klopten wel in dat boek. Ik heb gesmuld van alle belevenissen van met name Keith en zo is mijn bewondering voor deze man ontstaan. De biografie geschreven door Victor Bockris is helemaal een feest om te lezen! 



Omdat Redlands is afgebrand heb ik het huis van Keith in Chelsea, London bezocht. Had heel graag binnen willen kijken want ook in dat huis is veel gebeurd. Het grote hemelbed vol met geheime vakjes en holle palen om drugs en wapens in te verstoppen spreekt tot mijn verbeelding.
Bij toeval zag ik in Edinburgh een bekende sjaal uit een raam van het Balmoral Hotel hangen... Een zwart vod met doodskoppen. Ik ben blijven staan en riep enthousiast zijn naam. Eerst maar even netjes naar de voorbij rijdende Jaguars gezwaaid waarin Ron en Mick zaten. Eindelijk, na een half uur, ging het raam open en hing Keith al lachend en zwaaiend uit het raam! Exclusief naar mij was het niet want inmiddels stond het daar zwart van de mensen.

Keith blijft altijd zichzelf. Hij is gortdroog, belezen en bezield. De zelfspot druipt eraf als hij verteld over zijn drugsperiode om vervolgens in  zwaar rokersgelach uit te barsten! Stiekem vond ik hem het 'mooist' toen hij nog aan de naald hing. Nog steeds interesseert het hem geen reet wat mensen van hem vinden en daar kun je een voorbeeld aan nemen... Ik probeer het tot op de dag van vandaag!


Een prachtige foto van hem (Rock 'n Roll Circus) was mijn Nieuwjaarskaart  om iedereen een eigenzinnig en machtig 1993 toe te wensen. Twee neven, een oom en mijn vader zijn net zo gepassioneerd over the Stones als ik. Als het gaat over Keith span ik de kroon!

Keith Richards, mijn held!

vrijdag 27 augustus 2010

Zelfbeklag

Normaliter ben ik niet de persoon die snel klaagt over kwaaltjes of over zaken die me dwars zitten. Ik ben beter te bestempelen als een binnenvetter. Als ik al iets aankaart dan beperk ik me meestal tot het onderwerp en laat details achterwege of heb het grotendeels al verwerkt  en wil/kan het dan pas delen. Daarnaast heb ik de neiging me terug te trekken. In tijden van zorgen, verdriet, ongemak en pijn (geestelijk alsook lichamelijk) houd ik me op de achtergrond. Recentelijk kwam deze karaktereigenschap ter sprake. De eigenschap blijkt een familietrekje te zijn. Door mij 'geperfectioneerd' tot een kunst die naasten een rolberoerte kan bezorgen. 
Ik vind het nu eenmaal moeilijk mijn zielenroerselen uit te spreken... bang om nog raarder te worden gevonden. Ik weet hoe moeilijk, en zelfs vervelend, het kan zijn iemand te willen bereiken die nauwelijks sjoege geeft. Ik weet dat er altijd iets of iemand is met meer, erger, pijnlijker, intenser of verdrietiger. Ik weet ook hoe ontzettend me dat kan irriteren want zo lijken mijn dingen onbelangrijk of triviaal. Zodra er een strijd lijkt te ontstaan gehoord te worden haak ik af...

Om in stijl af te sluiten gooi ik mijn topics eruit. (in willekeurige volgorde) En NEE, ik ga niet in op details! Ik ben, ik heb:
Godvergeten moe/verdriet/stekende hoofdpijnen/pijnlijke gewrichten/somber/duizelig/
slaapproblemen/snel boos/haaruitval

zaterdag 21 augustus 2010

Mickey Rourke

Het begon met 9 1/2 Weeks. De heren gingen de film kijken om het fantastische script (Kim Basinger) en deze dame kwam ook zwaar onder de indruk de bioscoop uit... Wat een mooie mysterieuze kerel, die Mickey Rourke! Een jaar later, na het zien van Angel Heart, pakte het virus definitief. Altijd een zwak voor de rebelse anti-held gehad en Mickey was het boegbeeld!


Philip André Rourke Jr. (16 september 1952) blinkt niet uit als het gaat om maken van goede keuzes. Zo heeft hij begin jaren 90 zijn acteercarrière opgegeven om weer te gaan boksen. Zijn tronie tot moes laten slaan en geprobeerd middels plastische chirurgie zijn looks terug te krijgen. Helaas is het resultaat bedroevend. In combinatie met zijn keffertje is het zelfs lachwekkend.

Mickey heeft een aantal grote rollen afgeslagen welke zijn rentree in de filmwereld spectaculair hadden kunnen maken (onder meer Highlander, Beverly Hills Cop, Silence of the Lambs en Pulp Fiction).




De hype rondom the Wrestler is verdwenen. Tijd voor mij om de film te zien. De rol van zijn leven. 

Filmtips: Rumble Fish, a Prayer for the Dying, Barfly, Johnny Handsome en bovenal Angel Heart.

Kettingrokende recalcitrante Mickey heeft de twijfelachtige eer opgenomen te zijn in Dickipedia!


zaterdag 7 augustus 2010

Alice in Chains

Alice in Chains anno 2010
Alice in Chains. Als duistere tegenhanger van Alice in Wonderland. Een goedgekozen naam voor deze grunge band. Brein/gitarist Jerry Cantrell is meester in het schrijven van donkere teksten met een hoog gehalte aan sensitiviteit. De zang is veelal a capella met krachtige uithalen. De lage tonen van de ritmegitaar en het bijna schreeuwende geluid van de leadgitaar maken het plaatje compleet. Het klopt. Het staat als een huis.


Layne Staley


Tot 2002 was Layne Staley de zanger. Helaas is hij ons ontvallen door een overdosis H. Genade, wat een prachtig stemgeluid! Wat een charisma ook! Hij zong zoals hij leefde: heel intens. Ik vond hem een van de beste rockzangers.  Kippevel en tranen heeft hij me bezorgd. Ik heb nog steeds een immens zwak voor Layne.  

Groot was mijn verbazing toen ik hoorde dat Jerry Cantrell de band opnieuw leven had ingeblazen. Is er wel iemand die Layne kan evenaren? Nee, die is er niet. Er is wel iemand die heel dicht in de buurt komt qua zang. Dankzij William DuVall zijn er momenten zijn dat ik even denk Layne weer te horen.




Woensdag 4 augustus 2010 was het dan zover. Alice in Chains live in de Effenaar.
Ik was ontroerd toen ik de eerste klanken hoorde. Ik heb luidkeels meegezongen toen 'Would?' werd gespeeld en gehuild toen ik 'Rooster' hoorde. Het verbaasde me niet dat mijn favoriet 'Junkhead' niet werd gespeeld... Er is er maar 1 die dat kan zingen!
Een plectrum gevangen en zelfs een shirtje gekocht.


Genoten heb ik. Intens genoten!!


Jerry Cantrell in de Effenaar

















Triviaal feitje: Sadie, de kat van wijlen Layne, is geadopteerd door Jerry Cantrell.

dinsdag 3 augustus 2010

Raphigaster Nebulosa

De Raphigaster Nebulosa is een Schildwants die bovenal in bomen, op begroeide muren en schuttingen leeft. Een wants van deze soort kan wel 3 cm groot worden.

Gisteravond vond ik er een in mijn appartement! Al tikkend en vliegend maakte hij zijn entree om vervolgens over mijn bed te lopen. Vol afschuw en schrik vluchtte ik het balkonnetje op. Ik heb het niet op enge beestjes! Insecten, geleedpotigen en ander ongedierte bezorgen me nu eenmaal de kriebels!

Het kleine kreng is inmiddels nergens meer te vinden en is vast allang weer naar buiten gevlogen. Maar ik ben nog steeds op mijn hoede en bang dat ik 'm weer tegenkom! De komende dagen met zorg en argwaan schoenen uitkloppen, kussens opschudden en heftig wapperen met mijn dekbed en de wiebertrui, die overdag over de stoel hangt...

maandag 2 augustus 2010

Aangename bijkomstigheid

De serie Medium mag ik graag kijken. Onderhoudend, aardige verhaallijnen en een goede actrice in de hoodrol (Patricia Arquette). Stiekem is de aangename bijkomstigheid van doorslaggevende aard om (bijna) wekelijks af te stemmen.

Ik wil ook 's nachts kunnen bellen met Det. Lee Scanlon als ik naar heb gedroomd!

Scanlon wordt vertolkt door David Cubitt. Geboren op 18 maart 1965. Hij heeft een Nederlandse moeder en een Engelse vader.

zondag 1 augustus 2010

Fl.

De Nederlandse Gulden. De Gulden Florijnen. Acht jaar geleden vervangen door de Euro. Meestal zeg ik Euri om mijn ongenoegen uit te drukken. Vlak na de invoering werd hier nog om gelachen. Inmiddels word ik vaak verbeterd waarop ik misprijzend mijn schouders ophaal. Ik betrap me erop nog met regelmaat om te rekenen in Guldens. De bedragen die je dan om de oren vliegen veroorzaken zowat een hartverzakking!
Met name de biljetten vond ik erg mooi. In vergelijking met de Dollar of Pond waren ze zeer kleurrijk en duidelijk. Ik heb leren rekenen met de Gulden. Ik heb waarde leren bepalen in Guldens. Onmiskenbaar Nederlands, de Gulden.
Een stukje Nederlandse identiteit is ontnomen toen de Gulden verdween. Doodzonde!




Dutchie














Dit is Dutchie!
Mijn grote vriend met wie ik vele wandelingen heb gemaakt op het strand van Huntington Beach, CA.
Ik mis hem nog steeds...

Favo Makkelijke Pasta

Tortellini
~~~~~~~

Nodig:
Tortellini naar keuze / Prei / Ui / Kruidenboter / Witte wijn / Room of Crème Fraiche.

Bereiding:
Tortellini koken / Prei & ui bakken in de kruidenboter en blussen met witte wijn / Samenvoegen en de room erdoor scheppen.

Serveren met brood, salade en witte wijn!

Smakelijk!!

Courgettesoep

Nodig:
2 tl boter / 1 ui / 1 grote courgette / 4 dl bouillon / 1 tl kerrie / 1,25 dl zure room / peper & zout.

Bereiding:
Ui fruiten / Courgette, bouillon & kerrie toevoegen / Koken en 25 min. pruttelen / Pureren / Zure room erbij / Peper & zout.

Simpel & Lekker.

Smakelijk!!

North Bend, OR


Even buiten Seattle ligt North Bend. Daar is een van de mooiste tv-series ooit opgenomen.
Het binnenrijden van dit dorp was al een feest van herkenning: wachten voor het spoor en een trein vol gekapte bomen voorbij zien komen. Ik was blij dat het bewolkt en regenachtig was want zo kwam de sfeer goed tot recht.
Sommige scènes staan nog zo op mijn netvlies dat ik voor mijn gevoel midden in de serie stond!
Deze 'bedevaart' werd beëindigd met a damn fine cup a' coffee and a piece of good cherry pie. De diner hangt vol met memorabilia, foto's, knipsels en handtekeningen. Uiteraard het etablissement niet verlaten zonder een tacky sleutelhanger...
Waar ik het over heb?? Over Twin Peaks natuurlijk!


Punt 3

Mijn old skool dagboek bevat behalve verhalen, belevenissen en losse kreten ook foto's, oude viltjes/post-it's en knipsels die ik wil bewaren. Zo ook dit artikeltje van ene Martin Seligman, een Amerikaanse geluksprofessor. Hij heeft 5 technieken om je gelukkig te leren voelen en te kunnen genieten:

1). Deel met anderen.
      Zo wordt het plezier versterkt.
2). Herinneringen opbouwen.
      Bewust 'mentale foto's' maken.
3). Jezelf feliciteren.
      Prijs je gelukkig met wat je doet, wie je bent.
4). Zintuigen scherpen.
     Geniet bewust van die ene cd of dat stuk taart. Elke dag weer.
5). Ga in op dingen.
      Geef je over aan het moment en ga in op je gevoel.

Mijn eerste reactie was: Simpel. Logisch. In meer of mindere mate onder de knie.
Het artikeltje heeft een tijdje gefungeerd als bladwijzer in mijn agenda totdat ik me in een sombere tijd bevond. Dagelijks nam ik de punten door en heb dat een hele poos volgehouden. 

Mijn struikelblok/leermoment/hot topic/focus was punt 3!

Als punt 3 moeilijk te beantwoorden is kost het kruim de andere 4 met volle overtuiging uit te voeren. Het uitvoeren/beleven van punt 1, 2, 4 en 5 kan weer helpen met punt 3.