zaterdag 31 juli 2010

Stil verdriet

Geen kindjes voor mij!
Dat riep een verlegen adolescent.
Worstelend met zichzelf. Het leven an sich was al heftig genoeg.

Geen kindjes voor mij!
Dat riep een (begin) twintiger die opbloeide.
Trots genietend van haar eerste grote liefde en een heerlijke studententijd.

Geen kindjes voor mij!
Dat riep een (eind) twintiger met een eigen huis en een vaste baan.
Single maar stap- en festivalbeest #1.

Geen kindjes voor mij?
Dat begon een (begin) dertiger zich af te vragen...
Weer single maar met het beroemde biologische klokje tikkende.

Geen kindjes voor mij?
Dat was een 'hot topic' voor een (eind) dertiger.
Verwikkeld in een geheime romance. Stiekem zag ze het met hem helemaal zitten.

Geen kindjes voor mij?
Dat was de verbaasde reactie van een (eind) dertiger toen de gynaecoloog belde.
Niets verstoorde cyclus door stress en/of medicijnen.
POF was de diagnose. De hele handel hangt er voor joker in!

Geen kindjes voor mij...
Mijn lichaam heeft me in de steek gelaten.

En bedankt!


*gepubliceerd 29-09-09 op (mijn inmiddels opgeheven) web-log

Hij... wiens naam we niet uitspreken.

Hij... wiens naam we niet uitspreken maakte zijn spectaculaire rentree in mijn leven. Het hing al enige tijd in de lucht dat het contact ging veranderen van slap geouwehoer aan de bar naar 'stiekem' wat meer. Mijn leven leven was een grote puinhoop, het stond in de steigers. De herstart in Nederland begon wat vaste vormen te krijgen wat betreft wennen, wonen & werken.
Hij... wiens naam we niet uitspreken stond ineens temidden van dit alles en zette de boel op stelten! Alles een beetje in het geniep want dat hadden we afgesproken. Verliefdheid, laat staan een relatie, daar moesten we allebei niet aan denken.

Hij... wiens naam we niet uitspreken overlaadde me met sms'jes, telefoontjes en complimentjes. Stiekem natuurlijk.
Waar ik hing in de kroeg, hing hij ook. Stiekem natuurlijk.
We gingen samen naar huis. Stiekem natuurlijk.
Hij hield me in de gaten. Stiekem natuurlijk.
Ik mocht er ook helemaal niets van denken. Natuurlijk.
Niet wetende wat ik er eigenlijk van moest gaan denken liet ik me maar meeslepen. Stiekem natuurlijk.

Hij... wiens naam we niet uitspreken en ik hadden de grootste lol. De aantrekkingskracht was overweldigend. We voelden veilig en geborgen als we samen waren. Ik begon enorm uit te kijken naar ons samenzijn. Stiekem natuurlijk.
Hij... wiens naam we niet uitspreken begon een belangrijke plaats in te nemen en dat ontging mijn omgeving ook niet. Heel vreemd om van anderen te vernemen dat ik tot over mijn oren verliefd was. Het stiekeme spelletje was niet langer stiekem. De niet bestaande gevoelens bestonden wél. Voor hem. Hij... wiens naam we niet uitspreken.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Hij... wiens naam we niet uitspreken is een onrustig type met een rijk gevoelsleven. Zijn droge, cynische humor vormt een mooie combinatie met zijn positieve instelling. Een enorm ego compenseert zijn kleine gestalte. Dit vat vol tegenstrijdigheden heeft me diep geraakt.

Hij... wiens naam we niet uitspreken kreeg een andere blik in zijn ogen. Alles wat hij deelde en zijn houding t.o.v. mij in bijzijn van andere mannen deed me sterk vermoeden dat hij ook gevoelens voor mij koesterde. Stiekem natuurlijk. 
Ik genoot van zijn aandacht, werd blij van zijn gezelschap en voelde me gevleid door mijn vermoedens. Stiekem natuurlijk.
Hij... wiens naam we niet uitspreken had, net als mijn omgeving, ook in de gaten dat míjn blik en houding was veranderd. De wederzijdse vermoedens gedeeld en we ontkenden het allebei. Dit was niet de afspraak!

Hij... wiens naam we niet uitspreken werd geleidelijk afstandelijk. Belde me op de raarste momenten, bij voorkeur om 04.00u. 's nachts. Heel stiekem bevond ik me in een situatie die me allerminst beviel. Het contact verliep zoals enkel híj het wilde. Zodra ik initiatief nam en tegensputterde werd de sfeer ijzig of kreeg ik het verwijt dat ik manipulatief was.

Hij... wiens naam we niet uitspreken en ik bespraken nogmaals ons stiekeme spelletje. Inmiddels vond ik het helemaal niets meer en werd er zelfs onzeker van. Zeker nadat ik mijn gevoelens had onderkent. Uiteindelijk aan hem bekend wel degelijk gevoelens te koesteren.
Hij... wiens naam we niet uitspreken had legio redenen en verklaringen voor zijn gedrag en houding. Maar gevoelens voor mij? Nee, die had hij niet! Hij ging weg en hoefde van mij niet meer terug te komen. 

Hij... wiens naam we niet uitspreken bleef toch contact zoeken. Wilde weten wat ik deed en vooral met wie. Wilde met alle geweld weten waarom hij me niet meer zag. Wederom overlaadde hij me sms'jes, telefoontjes en uitlatingen dat-ie 's nachts zo vaak aan me dacht... Die gedachtekronkel kon ik met de beste wil van de wereld niet volgen. Dit 'vervolg' heb ik na 6 maanden afgekapt en hem verboden nog contact te zoeken.
Mijn hart was gebroken. Door hem. Hij... wiens naam we niet uitspreken.

*gepubliceerd 13-09-09 op (mijn inmiddels opgeheven) web-log.


Groot zwak



'Beter goed gejat dan slecht verzonnen'
(deze rubriek)








Dit manspersoon is helemaal mijn type!
Donkere haren & donkere ogen.
Klein van stuk, vriendelijk & sympathiek.

Ik stel U voor aan Darren Brass.
Tatoeëerder van beroep.


Sterk Verhaal

Zoals de meesten wel weten heb ik een hele poos in California, USA gewoond. Ik hield het NL-Front voornamelijk middels email op de hoogte. Zo kreeg ik het verzoek een sterk verhaal te sturen. Dat was niet eens zo moeilijk! Ik woonde nabij Tinseltown (Los Angeles) en de cultuur kreeg toch vat op me en sloeg een beetje door... beetje maar.

Hoi,

Met een fles Arrowhead en een Light Merit sigaret heb ik me aan de keukentafel geïnstalleerd. De tv aan om van alle dirt & sleaze op de hoogte te blijven. (Met dank aan E! & EXTRA) Typ mijn verhaal op mijn nieuwe Apple iBook.

Zoals je weet ben ik gisteren naar Malibu geweest. Niet alleen om te 'cruisen' maar ook om woonruimte te vinden. Over 4 weekjes kan ik mijn 'love shack' betrekken! Love nog ff vinden, dat dan weer wel. Ik haal wat meuk en de kat hierheen en dan heb ik het prima voor elkaar! Goede tip van good ol' Mickey (Rourke). Ik kwam hem toevallig tegen op Mulholland Drive toen ik foto's stond te maken.

Ik zie het al voor me: 's morgens met mijn duffe hoofd en een triple venti cappuccino wakker worden aan het strand. Het leven is nog zo vervelend niet. Wel flink sparen voor mijn felbegeerde H2 maar tot die tijd tuf ik lekker rond in de Dodge Ram. Dat kreng rijdt als een tiet! (een echte, geen siliconen) Alhoewel, sparen?? Plastic is the word! Lopen doe je hier niet en dus schoenen niet nodig. 1 paar flip flops voldoet. Daarom is er al een zeecontainer vol met schoenen onderweg richting NL. Mocht je een andere carrière ambiëren dan stel ik voor een schoenenwinkel te openen. (Imelda's Beauties, bv.) De opbrengst zie ik wel bijgeschreven worden als ik mijn rekening check al bubbelend in de jacuzzi!

O ja, er komt ook een sloot kleding mee. Ik heb een compleet nieuwe garderobe aan moeten schaffen. 15 kilo extra is moeilijk in een jeans size zero te proppen. Conform Amerikaanse traditie loop ik rond in 'sweats & cami'... strak om mijn gebruinde huid.
De 'inner slut' is vanzelf boven komen drijven en date nu zo'n 5x per week. Beetje 'rondneuken & free loaden' is niet zo nasty als het klinkt. Je moet tenslotte een goede weloverwogen keus maken als het gaat om de man met wie je gaat trouwen!
Verder krijg ik de week gevuld met botox- en fillerbehandelingen. De geplande borstvergroting maakt me nerveus maar vind steun in de Kabbalah hoewel Scientology me triggert. Jammer dat Tom (Cruise) zo'n enorme douche bag is...
Met een te stralend wit gebit en een porno blonde 'hairdo' volg ik een streng dieet! Low Carb. De nieuwe rage. Het valt vies tegen maar Jenny (Craig) is een goede motivator. Zodra mijn transformatie een feit is zal ik je een foto sturen. Vertel me dan maar eens eerlijk of ik aan die foto shoot moet deelnemen waar 'Hef' me voor gevraagd heeft.

Nou, integreren is helemaal niet moeilijk!
Ik moet stoppen want de pizza delivery staat voor de deur.
Greetz,

Chris

* Met dank aan Pim want aan hem was dit mailtje gericht, dd. 12-09-05
** 08-09-09 gepubliceerd op mijn (inmiddels opgeheven) Web-log

California Dreamin'

Eindelijk is het dan zover. Back to Cali! 
In oktober zal Santa Monica 3 weken lang mijn standplaats zijn. Op loopafstand van de Pacific Ocean. In mijn eentje terug naar de warmte, de (adem)ruimte en de ontspannen sfeer. Levendig is de herinnering aan hoe ik het achter heb gelaten... Een bijna magische tijd!
I'll be leaving when the leaves are brown and the sky is grey

Old Skool

Al jaren pen ik mijn belevenissen in dagboeken. Mijn dagboeken zijn ook zonder te lezen te lezen... Mijn handschrift verraadt stemming en topic. In hanenpoten, hiërogliefen, schoonschrift of enkel hoofdletters kalk ik ongecensureerd over nieuwe en verloren liefdes. Over ziektes en ander lichamelijk ongemak. Over stoppen met roken en weer beginnen. Over malle fratsen, beschamende uitspraken of acties. Over mislukkingen en vurige wensen. Over de diepste dalen en de hoogste toppen van geluk. Over alles dus. Heerlijk, nodig, gezond en bevrijdend voor mij. 

Het fenomeen blog is van een ander kaliber. Eens kijken of ik mijn draai kan vinden!