zaterdag 6 november 2010

80's-Recessie-Macaroni

Nodig:

Macaroni, blikje gemengde groenten, 2 blikjes tomatenpuree, restjes kaas, ui, Italiaanse keukenkruiden, peper, zout en voor de vleeseter een blikje Smac.

Bereiding:

Kook de macaroni. Fruit het uitje en voeg de tomatenpuree toe. Mik de gemengde groenten erbij en evt. de (in blokjes gesneden) Smac. Kruiden naar smaak. Mocht de tomatenpuree te bitter zijn een schepje suiker toevoegen en/of een scheutje (koffie)melk. Garneren met geraspte kaas of voeg de restjes toe aan de prut.

Niet speciaal, wel te eten en bovenal heel goedkoop!

zaterdag 28 augustus 2010

Keith Richards

Mijn held, mijn idool of all times is Keith Richards! Natuurlijk ben ik ook groot fan van the Rolling Stones, dat bewijst mijn verzameling lp's en de 8 boeken in de kast. Mijn eerste boek over the Stones is geschreven door ene Tony Sanchez. Tony beschreef zichzelf als een goede vriend die soms voor wat drugs zorgde maar eerder was het andersom, aldus Keith. De feiten klopten wel in dat boek. Ik heb gesmuld van alle belevenissen van met name Keith en zo is mijn bewondering voor deze man ontstaan. De biografie geschreven door Victor Bockris is helemaal een feest om te lezen! 



Omdat Redlands is afgebrand heb ik het huis van Keith in Chelsea, London bezocht. Had heel graag binnen willen kijken want ook in dat huis is veel gebeurd. Het grote hemelbed vol met geheime vakjes en holle palen om drugs en wapens in te verstoppen spreekt tot mijn verbeelding.
Bij toeval zag ik in Edinburgh een bekende sjaal uit een raam van het Balmoral Hotel hangen... Een zwart vod met doodskoppen. Ik ben blijven staan en riep enthousiast zijn naam. Eerst maar even netjes naar de voorbij rijdende Jaguars gezwaaid waarin Ron en Mick zaten. Eindelijk, na een half uur, ging het raam open en hing Keith al lachend en zwaaiend uit het raam! Exclusief naar mij was het niet want inmiddels stond het daar zwart van de mensen.

Keith blijft altijd zichzelf. Hij is gortdroog, belezen en bezield. De zelfspot druipt eraf als hij verteld over zijn drugsperiode om vervolgens in  zwaar rokersgelach uit te barsten! Stiekem vond ik hem het 'mooist' toen hij nog aan de naald hing. Nog steeds interesseert het hem geen reet wat mensen van hem vinden en daar kun je een voorbeeld aan nemen... Ik probeer het tot op de dag van vandaag!


Een prachtige foto van hem (Rock 'n Roll Circus) was mijn Nieuwjaarskaart  om iedereen een eigenzinnig en machtig 1993 toe te wensen. Twee neven, een oom en mijn vader zijn net zo gepassioneerd over the Stones als ik. Als het gaat over Keith span ik de kroon!

Keith Richards, mijn held!

vrijdag 27 augustus 2010

Zelfbeklag

Normaliter ben ik niet de persoon die snel klaagt over kwaaltjes of over zaken die me dwars zitten. Ik ben beter te bestempelen als een binnenvetter. Als ik al iets aankaart dan beperk ik me meestal tot het onderwerp en laat details achterwege of heb het grotendeels al verwerkt  en wil/kan het dan pas delen. Daarnaast heb ik de neiging me terug te trekken. In tijden van zorgen, verdriet, ongemak en pijn (geestelijk alsook lichamelijk) houd ik me op de achtergrond. Recentelijk kwam deze karaktereigenschap ter sprake. De eigenschap blijkt een familietrekje te zijn. Door mij 'geperfectioneerd' tot een kunst die naasten een rolberoerte kan bezorgen. 
Ik vind het nu eenmaal moeilijk mijn zielenroerselen uit te spreken... bang om nog raarder te worden gevonden. Ik weet hoe moeilijk, en zelfs vervelend, het kan zijn iemand te willen bereiken die nauwelijks sjoege geeft. Ik weet dat er altijd iets of iemand is met meer, erger, pijnlijker, intenser of verdrietiger. Ik weet ook hoe ontzettend me dat kan irriteren want zo lijken mijn dingen onbelangrijk of triviaal. Zodra er een strijd lijkt te ontstaan gehoord te worden haak ik af...

Om in stijl af te sluiten gooi ik mijn topics eruit. (in willekeurige volgorde) En NEE, ik ga niet in op details! Ik ben, ik heb:
Godvergeten moe/verdriet/stekende hoofdpijnen/pijnlijke gewrichten/somber/duizelig/
slaapproblemen/snel boos/haaruitval

zaterdag 21 augustus 2010

Mickey Rourke

Het begon met 9 1/2 Weeks. De heren gingen de film kijken om het fantastische script (Kim Basinger) en deze dame kwam ook zwaar onder de indruk de bioscoop uit... Wat een mooie mysterieuze kerel, die Mickey Rourke! Een jaar later, na het zien van Angel Heart, pakte het virus definitief. Altijd een zwak voor de rebelse anti-held gehad en Mickey was het boegbeeld!


Philip André Rourke Jr. (16 september 1952) blinkt niet uit als het gaat om maken van goede keuzes. Zo heeft hij begin jaren 90 zijn acteercarrière opgegeven om weer te gaan boksen. Zijn tronie tot moes laten slaan en geprobeerd middels plastische chirurgie zijn looks terug te krijgen. Helaas is het resultaat bedroevend. In combinatie met zijn keffertje is het zelfs lachwekkend.

Mickey heeft een aantal grote rollen afgeslagen welke zijn rentree in de filmwereld spectaculair hadden kunnen maken (onder meer Highlander, Beverly Hills Cop, Silence of the Lambs en Pulp Fiction).




De hype rondom the Wrestler is verdwenen. Tijd voor mij om de film te zien. De rol van zijn leven. 

Filmtips: Rumble Fish, a Prayer for the Dying, Barfly, Johnny Handsome en bovenal Angel Heart.

Kettingrokende recalcitrante Mickey heeft de twijfelachtige eer opgenomen te zijn in Dickipedia!


zaterdag 7 augustus 2010

Alice in Chains

Alice in Chains anno 2010
Alice in Chains. Als duistere tegenhanger van Alice in Wonderland. Een goedgekozen naam voor deze grunge band. Brein/gitarist Jerry Cantrell is meester in het schrijven van donkere teksten met een hoog gehalte aan sensitiviteit. De zang is veelal a capella met krachtige uithalen. De lage tonen van de ritmegitaar en het bijna schreeuwende geluid van de leadgitaar maken het plaatje compleet. Het klopt. Het staat als een huis.


Layne Staley


Tot 2002 was Layne Staley de zanger. Helaas is hij ons ontvallen door een overdosis H. Genade, wat een prachtig stemgeluid! Wat een charisma ook! Hij zong zoals hij leefde: heel intens. Ik vond hem een van de beste rockzangers.  Kippevel en tranen heeft hij me bezorgd. Ik heb nog steeds een immens zwak voor Layne.  

Groot was mijn verbazing toen ik hoorde dat Jerry Cantrell de band opnieuw leven had ingeblazen. Is er wel iemand die Layne kan evenaren? Nee, die is er niet. Er is wel iemand die heel dicht in de buurt komt qua zang. Dankzij William DuVall zijn er momenten zijn dat ik even denk Layne weer te horen.




Woensdag 4 augustus 2010 was het dan zover. Alice in Chains live in de Effenaar.
Ik was ontroerd toen ik de eerste klanken hoorde. Ik heb luidkeels meegezongen toen 'Would?' werd gespeeld en gehuild toen ik 'Rooster' hoorde. Het verbaasde me niet dat mijn favoriet 'Junkhead' niet werd gespeeld... Er is er maar 1 die dat kan zingen!
Een plectrum gevangen en zelfs een shirtje gekocht.


Genoten heb ik. Intens genoten!!


Jerry Cantrell in de Effenaar

















Triviaal feitje: Sadie, de kat van wijlen Layne, is geadopteerd door Jerry Cantrell.

dinsdag 3 augustus 2010

Raphigaster Nebulosa

De Raphigaster Nebulosa is een Schildwants die bovenal in bomen, op begroeide muren en schuttingen leeft. Een wants van deze soort kan wel 3 cm groot worden.

Gisteravond vond ik er een in mijn appartement! Al tikkend en vliegend maakte hij zijn entree om vervolgens over mijn bed te lopen. Vol afschuw en schrik vluchtte ik het balkonnetje op. Ik heb het niet op enge beestjes! Insecten, geleedpotigen en ander ongedierte bezorgen me nu eenmaal de kriebels!

Het kleine kreng is inmiddels nergens meer te vinden en is vast allang weer naar buiten gevlogen. Maar ik ben nog steeds op mijn hoede en bang dat ik 'm weer tegenkom! De komende dagen met zorg en argwaan schoenen uitkloppen, kussens opschudden en heftig wapperen met mijn dekbed en de wiebertrui, die overdag over de stoel hangt...

maandag 2 augustus 2010

Aangename bijkomstigheid

De serie Medium mag ik graag kijken. Onderhoudend, aardige verhaallijnen en een goede actrice in de hoodrol (Patricia Arquette). Stiekem is de aangename bijkomstigheid van doorslaggevende aard om (bijna) wekelijks af te stemmen.

Ik wil ook 's nachts kunnen bellen met Det. Lee Scanlon als ik naar heb gedroomd!

Scanlon wordt vertolkt door David Cubitt. Geboren op 18 maart 1965. Hij heeft een Nederlandse moeder en een Engelse vader.

zondag 1 augustus 2010

Fl.

De Nederlandse Gulden. De Gulden Florijnen. Acht jaar geleden vervangen door de Euro. Meestal zeg ik Euri om mijn ongenoegen uit te drukken. Vlak na de invoering werd hier nog om gelachen. Inmiddels word ik vaak verbeterd waarop ik misprijzend mijn schouders ophaal. Ik betrap me erop nog met regelmaat om te rekenen in Guldens. De bedragen die je dan om de oren vliegen veroorzaken zowat een hartverzakking!
Met name de biljetten vond ik erg mooi. In vergelijking met de Dollar of Pond waren ze zeer kleurrijk en duidelijk. Ik heb leren rekenen met de Gulden. Ik heb waarde leren bepalen in Guldens. Onmiskenbaar Nederlands, de Gulden.
Een stukje Nederlandse identiteit is ontnomen toen de Gulden verdween. Doodzonde!




Dutchie














Dit is Dutchie!
Mijn grote vriend met wie ik vele wandelingen heb gemaakt op het strand van Huntington Beach, CA.
Ik mis hem nog steeds...

Favo Makkelijke Pasta

Tortellini
~~~~~~~

Nodig:
Tortellini naar keuze / Prei / Ui / Kruidenboter / Witte wijn / Room of Crème Fraiche.

Bereiding:
Tortellini koken / Prei & ui bakken in de kruidenboter en blussen met witte wijn / Samenvoegen en de room erdoor scheppen.

Serveren met brood, salade en witte wijn!

Smakelijk!!

Courgettesoep

Nodig:
2 tl boter / 1 ui / 1 grote courgette / 4 dl bouillon / 1 tl kerrie / 1,25 dl zure room / peper & zout.

Bereiding:
Ui fruiten / Courgette, bouillon & kerrie toevoegen / Koken en 25 min. pruttelen / Pureren / Zure room erbij / Peper & zout.

Simpel & Lekker.

Smakelijk!!

North Bend, OR


Even buiten Seattle ligt North Bend. Daar is een van de mooiste tv-series ooit opgenomen.
Het binnenrijden van dit dorp was al een feest van herkenning: wachten voor het spoor en een trein vol gekapte bomen voorbij zien komen. Ik was blij dat het bewolkt en regenachtig was want zo kwam de sfeer goed tot recht.
Sommige scènes staan nog zo op mijn netvlies dat ik voor mijn gevoel midden in de serie stond!
Deze 'bedevaart' werd beëindigd met a damn fine cup a' coffee and a piece of good cherry pie. De diner hangt vol met memorabilia, foto's, knipsels en handtekeningen. Uiteraard het etablissement niet verlaten zonder een tacky sleutelhanger...
Waar ik het over heb?? Over Twin Peaks natuurlijk!


Punt 3

Mijn old skool dagboek bevat behalve verhalen, belevenissen en losse kreten ook foto's, oude viltjes/post-it's en knipsels die ik wil bewaren. Zo ook dit artikeltje van ene Martin Seligman, een Amerikaanse geluksprofessor. Hij heeft 5 technieken om je gelukkig te leren voelen en te kunnen genieten:

1). Deel met anderen.
      Zo wordt het plezier versterkt.
2). Herinneringen opbouwen.
      Bewust 'mentale foto's' maken.
3). Jezelf feliciteren.
      Prijs je gelukkig met wat je doet, wie je bent.
4). Zintuigen scherpen.
     Geniet bewust van die ene cd of dat stuk taart. Elke dag weer.
5). Ga in op dingen.
      Geef je over aan het moment en ga in op je gevoel.

Mijn eerste reactie was: Simpel. Logisch. In meer of mindere mate onder de knie.
Het artikeltje heeft een tijdje gefungeerd als bladwijzer in mijn agenda totdat ik me in een sombere tijd bevond. Dagelijks nam ik de punten door en heb dat een hele poos volgehouden. 

Mijn struikelblok/leermoment/hot topic/focus was punt 3!

Als punt 3 moeilijk te beantwoorden is kost het kruim de andere 4 met volle overtuiging uit te voeren. Het uitvoeren/beleven van punt 1, 2, 4 en 5 kan weer helpen met punt 3.




zaterdag 31 juli 2010

Stil verdriet

Geen kindjes voor mij!
Dat riep een verlegen adolescent.
Worstelend met zichzelf. Het leven an sich was al heftig genoeg.

Geen kindjes voor mij!
Dat riep een (begin) twintiger die opbloeide.
Trots genietend van haar eerste grote liefde en een heerlijke studententijd.

Geen kindjes voor mij!
Dat riep een (eind) twintiger met een eigen huis en een vaste baan.
Single maar stap- en festivalbeest #1.

Geen kindjes voor mij?
Dat begon een (begin) dertiger zich af te vragen...
Weer single maar met het beroemde biologische klokje tikkende.

Geen kindjes voor mij?
Dat was een 'hot topic' voor een (eind) dertiger.
Verwikkeld in een geheime romance. Stiekem zag ze het met hem helemaal zitten.

Geen kindjes voor mij?
Dat was de verbaasde reactie van een (eind) dertiger toen de gynaecoloog belde.
Niets verstoorde cyclus door stress en/of medicijnen.
POF was de diagnose. De hele handel hangt er voor joker in!

Geen kindjes voor mij...
Mijn lichaam heeft me in de steek gelaten.

En bedankt!


*gepubliceerd 29-09-09 op (mijn inmiddels opgeheven) web-log

Hij... wiens naam we niet uitspreken.

Hij... wiens naam we niet uitspreken maakte zijn spectaculaire rentree in mijn leven. Het hing al enige tijd in de lucht dat het contact ging veranderen van slap geouwehoer aan de bar naar 'stiekem' wat meer. Mijn leven leven was een grote puinhoop, het stond in de steigers. De herstart in Nederland begon wat vaste vormen te krijgen wat betreft wennen, wonen & werken.
Hij... wiens naam we niet uitspreken stond ineens temidden van dit alles en zette de boel op stelten! Alles een beetje in het geniep want dat hadden we afgesproken. Verliefdheid, laat staan een relatie, daar moesten we allebei niet aan denken.

Hij... wiens naam we niet uitspreken overlaadde me met sms'jes, telefoontjes en complimentjes. Stiekem natuurlijk.
Waar ik hing in de kroeg, hing hij ook. Stiekem natuurlijk.
We gingen samen naar huis. Stiekem natuurlijk.
Hij hield me in de gaten. Stiekem natuurlijk.
Ik mocht er ook helemaal niets van denken. Natuurlijk.
Niet wetende wat ik er eigenlijk van moest gaan denken liet ik me maar meeslepen. Stiekem natuurlijk.

Hij... wiens naam we niet uitspreken en ik hadden de grootste lol. De aantrekkingskracht was overweldigend. We voelden veilig en geborgen als we samen waren. Ik begon enorm uit te kijken naar ons samenzijn. Stiekem natuurlijk.
Hij... wiens naam we niet uitspreken begon een belangrijke plaats in te nemen en dat ontging mijn omgeving ook niet. Heel vreemd om van anderen te vernemen dat ik tot over mijn oren verliefd was. Het stiekeme spelletje was niet langer stiekem. De niet bestaande gevoelens bestonden wél. Voor hem. Hij... wiens naam we niet uitspreken.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Hij... wiens naam we niet uitspreken is een onrustig type met een rijk gevoelsleven. Zijn droge, cynische humor vormt een mooie combinatie met zijn positieve instelling. Een enorm ego compenseert zijn kleine gestalte. Dit vat vol tegenstrijdigheden heeft me diep geraakt.

Hij... wiens naam we niet uitspreken kreeg een andere blik in zijn ogen. Alles wat hij deelde en zijn houding t.o.v. mij in bijzijn van andere mannen deed me sterk vermoeden dat hij ook gevoelens voor mij koesterde. Stiekem natuurlijk. 
Ik genoot van zijn aandacht, werd blij van zijn gezelschap en voelde me gevleid door mijn vermoedens. Stiekem natuurlijk.
Hij... wiens naam we niet uitspreken had, net als mijn omgeving, ook in de gaten dat míjn blik en houding was veranderd. De wederzijdse vermoedens gedeeld en we ontkenden het allebei. Dit was niet de afspraak!

Hij... wiens naam we niet uitspreken werd geleidelijk afstandelijk. Belde me op de raarste momenten, bij voorkeur om 04.00u. 's nachts. Heel stiekem bevond ik me in een situatie die me allerminst beviel. Het contact verliep zoals enkel híj het wilde. Zodra ik initiatief nam en tegensputterde werd de sfeer ijzig of kreeg ik het verwijt dat ik manipulatief was.

Hij... wiens naam we niet uitspreken en ik bespraken nogmaals ons stiekeme spelletje. Inmiddels vond ik het helemaal niets meer en werd er zelfs onzeker van. Zeker nadat ik mijn gevoelens had onderkent. Uiteindelijk aan hem bekend wel degelijk gevoelens te koesteren.
Hij... wiens naam we niet uitspreken had legio redenen en verklaringen voor zijn gedrag en houding. Maar gevoelens voor mij? Nee, die had hij niet! Hij ging weg en hoefde van mij niet meer terug te komen. 

Hij... wiens naam we niet uitspreken bleef toch contact zoeken. Wilde weten wat ik deed en vooral met wie. Wilde met alle geweld weten waarom hij me niet meer zag. Wederom overlaadde hij me sms'jes, telefoontjes en uitlatingen dat-ie 's nachts zo vaak aan me dacht... Die gedachtekronkel kon ik met de beste wil van de wereld niet volgen. Dit 'vervolg' heb ik na 6 maanden afgekapt en hem verboden nog contact te zoeken.
Mijn hart was gebroken. Door hem. Hij... wiens naam we niet uitspreken.

*gepubliceerd 13-09-09 op (mijn inmiddels opgeheven) web-log.


Groot zwak



'Beter goed gejat dan slecht verzonnen'
(deze rubriek)








Dit manspersoon is helemaal mijn type!
Donkere haren & donkere ogen.
Klein van stuk, vriendelijk & sympathiek.

Ik stel U voor aan Darren Brass.
Tatoeëerder van beroep.


Sterk Verhaal

Zoals de meesten wel weten heb ik een hele poos in California, USA gewoond. Ik hield het NL-Front voornamelijk middels email op de hoogte. Zo kreeg ik het verzoek een sterk verhaal te sturen. Dat was niet eens zo moeilijk! Ik woonde nabij Tinseltown (Los Angeles) en de cultuur kreeg toch vat op me en sloeg een beetje door... beetje maar.

Hoi,

Met een fles Arrowhead en een Light Merit sigaret heb ik me aan de keukentafel geïnstalleerd. De tv aan om van alle dirt & sleaze op de hoogte te blijven. (Met dank aan E! & EXTRA) Typ mijn verhaal op mijn nieuwe Apple iBook.

Zoals je weet ben ik gisteren naar Malibu geweest. Niet alleen om te 'cruisen' maar ook om woonruimte te vinden. Over 4 weekjes kan ik mijn 'love shack' betrekken! Love nog ff vinden, dat dan weer wel. Ik haal wat meuk en de kat hierheen en dan heb ik het prima voor elkaar! Goede tip van good ol' Mickey (Rourke). Ik kwam hem toevallig tegen op Mulholland Drive toen ik foto's stond te maken.

Ik zie het al voor me: 's morgens met mijn duffe hoofd en een triple venti cappuccino wakker worden aan het strand. Het leven is nog zo vervelend niet. Wel flink sparen voor mijn felbegeerde H2 maar tot die tijd tuf ik lekker rond in de Dodge Ram. Dat kreng rijdt als een tiet! (een echte, geen siliconen) Alhoewel, sparen?? Plastic is the word! Lopen doe je hier niet en dus schoenen niet nodig. 1 paar flip flops voldoet. Daarom is er al een zeecontainer vol met schoenen onderweg richting NL. Mocht je een andere carrière ambiëren dan stel ik voor een schoenenwinkel te openen. (Imelda's Beauties, bv.) De opbrengst zie ik wel bijgeschreven worden als ik mijn rekening check al bubbelend in de jacuzzi!

O ja, er komt ook een sloot kleding mee. Ik heb een compleet nieuwe garderobe aan moeten schaffen. 15 kilo extra is moeilijk in een jeans size zero te proppen. Conform Amerikaanse traditie loop ik rond in 'sweats & cami'... strak om mijn gebruinde huid.
De 'inner slut' is vanzelf boven komen drijven en date nu zo'n 5x per week. Beetje 'rondneuken & free loaden' is niet zo nasty als het klinkt. Je moet tenslotte een goede weloverwogen keus maken als het gaat om de man met wie je gaat trouwen!
Verder krijg ik de week gevuld met botox- en fillerbehandelingen. De geplande borstvergroting maakt me nerveus maar vind steun in de Kabbalah hoewel Scientology me triggert. Jammer dat Tom (Cruise) zo'n enorme douche bag is...
Met een te stralend wit gebit en een porno blonde 'hairdo' volg ik een streng dieet! Low Carb. De nieuwe rage. Het valt vies tegen maar Jenny (Craig) is een goede motivator. Zodra mijn transformatie een feit is zal ik je een foto sturen. Vertel me dan maar eens eerlijk of ik aan die foto shoot moet deelnemen waar 'Hef' me voor gevraagd heeft.

Nou, integreren is helemaal niet moeilijk!
Ik moet stoppen want de pizza delivery staat voor de deur.
Greetz,

Chris

* Met dank aan Pim want aan hem was dit mailtje gericht, dd. 12-09-05
** 08-09-09 gepubliceerd op mijn (inmiddels opgeheven) Web-log

California Dreamin'

Eindelijk is het dan zover. Back to Cali! 
In oktober zal Santa Monica 3 weken lang mijn standplaats zijn. Op loopafstand van de Pacific Ocean. In mijn eentje terug naar de warmte, de (adem)ruimte en de ontspannen sfeer. Levendig is de herinnering aan hoe ik het achter heb gelaten... Een bijna magische tijd!
I'll be leaving when the leaves are brown and the sky is grey

Old Skool

Al jaren pen ik mijn belevenissen in dagboeken. Mijn dagboeken zijn ook zonder te lezen te lezen... Mijn handschrift verraadt stemming en topic. In hanenpoten, hiërogliefen, schoonschrift of enkel hoofdletters kalk ik ongecensureerd over nieuwe en verloren liefdes. Over ziektes en ander lichamelijk ongemak. Over stoppen met roken en weer beginnen. Over malle fratsen, beschamende uitspraken of acties. Over mislukkingen en vurige wensen. Over de diepste dalen en de hoogste toppen van geluk. Over alles dus. Heerlijk, nodig, gezond en bevrijdend voor mij. 

Het fenomeen blog is van een ander kaliber. Eens kijken of ik mijn draai kan vinden!